Kompleksowa oferta dla budownictwa mieszkaniowego, przemysłowego i drogowego
Kompleksowa oferta dla budownictwa mieszkaniowego, przemysłowego i drogowego
Zamówienie balastu betonowego do żurawia wymaga przekazania znacznie większej liczby informacji niż oczekiwana masa i podstawowe wymiary prefabrykatu. Producent powinien otrzymać dokładną identyfikację żurawia, jego konfigurację montażową, dokumentację oryginalnego zestawu balastowego, rysunki wykonawcze, masę każdego elementu, wymagane tolerancje, rozmieszczenie środka ciężkości oraz dane dotyczące punktów podnoszenia i mocowania.
Balast jest elementem związanym bezpośrednio ze statecznością i bezpieczeństwem maszyny. Nie może być projektowany na podstawie zdjęcia, przybliżonych pomiarów ani założenia, że cięższy element zapewni większe bezpieczeństwo. Zarówno niedobór, jak i nadmiar masy może zmienić obciążenia konstrukcji żurawia.
Balasty betonowe do żurawi budowlanych wykonywane na indywidualne zamówienie powinny odpowiadać specyfikacji wytwórcy maszyny albo zatwierdzonej dokumentacji technicznej. Im dokładniejsze dane zostaną dostarczone przed wyceną, tym mniejsze jest ryzyko błędów wymiarowych, niezgodności montażowej i opóźnień przy odbiorze prefabrykatów.
Balast betonowy jest celowo dobranym obciążeniem stanowiącym część określonej konfiguracji żurawia. Jego zadaniem jest udział w zapewnieniu stateczności maszyny albo równoważeniu momentów powstających podczas pracy. Funkcja elementu zależy od miejsca montażu.
W żurawiach wieżowych występują przede wszystkim dwa rozwiązania:
Balast podstawy uczestniczy w zapewnieniu stateczności całego żurawia względem podłoża. Jego wymagana masa i rozmieszczenie mogą zależeć między innymi od wysokości wieży, rodzaju podstawy, sposobu zakotwienia i konfiguracji montażowej.
Przeciwbalast znajdujący się na przeciwwysięgniku równoważy momenty związane z konstrukcją wysięgnika, wózkiem, hakiem i podnoszonym ładunkiem. Liczba, masa oraz kolejność ułożenia jego elementów są przypisane do konkretnej wersji żurawia i długości wysięgnika.
Określenia „balast” i „przeciwwaga” bywają używane zamiennie, ale nie opisują tego samego elementu. Już na początku zapytania trzeba wskazać, czy zamówienie dotyczy balastu podstawy, przeciwbalastu na przeciwwysięgniku czy innego obciążnika przewidzianego w dokumentacji maszyny.
Stateczność żurawia zależy od układu sił i momentów, a nie wyłącznie od łącznej liczby ton betonu. Znaczenie mają także położenie poszczególnych elementów, ich środek ciężkości, kolejność montażu oraz odległość masy od osi obrotu.
Zbyt lekki zestaw może nie zapewnić parametrów stateczności przyjętych dla danej konfiguracji maszyny. Zbyt ciężki balast również nie jest bezpiecznym rozwiązaniem, ponieważ zwiększa obciążenia przeciwwysięgnika, wieży, mechanizmu obrotu, połączeń, podstawy oraz fundamentu. Może także zmienić obciążenia występujące wtedy, gdy żuraw nie podnosi ładunku.
Równie niebezpieczna jest zamiana jednego dużego elementu na kilka mniejszych o takiej samej masie całkowitej, jeżeli nie została przewidziana w dokumentacji. Inne położenie środków ciężkości i powierzchni podparcia może spowodować zmianę rozkładu sił, brak miejsca na zabezpieczenia albo nieprawidłową współpracę z konstrukcją stalową.
Balast wykonywany na zamówienie powinien być zgodny z:
Model żurawia zapisany na tabliczce znamionowej jest punktem wyjścia, lecz zazwyczaj nie stanowi kompletnej specyfikacji balastu.
Kompletne zapytanie ofertowe powinno umożliwić identyfikację maszyny, określenie funkcji prefabrykatu oraz ocenę możliwości jego wykonania i transportu. Podstawowy zakres informacji przedstawia poniższa tabela.
| Grupa danych | Co należy przekazać? | Dlaczego informacja jest potrzebna? |
|---|
| Identyfikacja żurawia | Typ, model, numer fabryczny, rok produkcji, numer ewidencyjny | Pozwala przyporządkować element do konkretnej maszyny i wersji konstrukcyjnej |
| Rodzaj elementu | Balast podstawy, przeciwbalast przeciwwysięgnika albo inny obciążnik | Określa funkcję prefabrykatu i wymagania montażowe |
| Konfiguracja żurawia | Długość wysięgnika, wysokość wieży, rodzaj podstawy, sposób zakotwienia i ustawienie maszyny | Umożliwia ustalenie właściwego zestawu balastowego |
| Dokumentacja źródłowa | Instrukcja, tabela balastów, numer części, rysunek oraz numer jego rewizji | Potwierdza masę, geometrię i kolejność montażu |
| Masa | Masa pojedynczego elementu, liczba sztuk, masa całego zestawu i dopuszczalne odchyłki | Decyduje o zgodności z obliczeniami stateczności |
| Geometria | Pełne wymiary, otwory, wnęki, rowki, powierzchnie podparcia, promienie i fazy | Zapewnia fizyczne dopasowanie do konstrukcji żurawia |
| Środek ciężkości | Położenie względem osi elementu i punktów podnoszenia | Wpływa na równowagę podczas montażu oraz pracę zestawu |
| Elementy stalowe | Uchwyty, tuleje, ramy, blachy, sworznie i ich zabezpieczenie antykorozyjne | Umożliwia przygotowanie zbrojenia i części osadzanych |
| Materiały | Klasa betonu, wymagana gęstość, klasa ekspozycji, zbrojenie i gatunki stali | Pozwala uzyskać wymaganą masę, trwałość i wytrzymałość |
| Podnoszenie | Rodzaj punktów transportowych, sposób zaczepienia, zawiesie i dopuszczalne kąty cięgien | Jest potrzebne do bezpiecznego rozformowania, załadunku i montażu |
| Odbiór jakościowy | Zakres kontroli wymiarów, masy, betonu, elementów stalowych i dokumentów | Określa sposób potwierdzenia zgodności prefabrykatu |
| Logistyka | Liczba sztuk, miejsce dostawy, kolejność rozładunku, dostęp dla pojazdu i sprzęt do podnoszenia | Umożliwia zaplanowanie transportu bez niepotrzebnych przeładunków |
Brak jednego z podstawowych parametrów nie zawsze uniemożliwia przygotowanie wstępnej kalkulacji, ale nie pozwala rozpocząć odpowiedzialnej produkcji. Wymiary, masa i elementy mocujące muszą zostać jednoznacznie zatwierdzone przed wykonaniem formy i zbrojenia.
W zapytaniu należy podać pełne oznaczenie żurawia, a nie tylko potoczną nazwę lub udźwig maksymalny. Jedna rodzina maszyn może obejmować odmienne odmiany konstrukcyjne, roczniki i konfiguracje. Balasty podobne wizualnie nie muszą być ze sobą zamienne.
Zakres identyfikacji powinien obejmować:
Numer fabryczny jest szczególnie istotny, gdy w trakcie produkcji danej serii wprowadzano zmiany konstrukcyjne. Element przeznaczony do wcześniejszej wersji może mieć inną masę, sposób blokowania albo geometrię osadzenia.
Zdjęcie tabliczki znamionowej ogranicza ryzyko błędu przy przepisywaniu symboli. Nie zastępuje jednak rysunku balastu ani tabeli konfiguracji.
Masa balastu może zmieniać się razem z konfiguracją maszyny. Z tego powodu informacja „balast do żurawia danego typu” jest niewystarczająca. Trzeba wskazać ustawienie, w którym element będzie użytkowany.
W zależności od rodzaju żurawia potrzebne mogą być następujące dane:
Należy dołączyć stronę instrukcji przedstawiającą dokładnie wybraną konfigurację i przypisany do niej zestaw balastów. Samodzielne łączenie danych z kilku różnych tabel może prowadzić do zastosowania niewłaściwej liczby elementów.
Balast nie zastępuje projektu posadowienia. Nośność gruntu, fundament, zakotwienie i rozkład nacisków wymagają oddzielnego sprawdzenia zgodnie z dokumentacją konstrukcyjną żurawia oraz warunkami lokalnymi.
Producent prefabrykatu powinien otrzymać cztery odrębne informacje:
Nie można ograniczać zamówienia do masy całkowitej. Zestaw o łącznej masie 20 ton może składać się z elementów o różnych ciężarach, kształtach i pozycjach montażowych. Zamiana ich kolejności może zmienić położenie wypadkowego środka ciężkości.
W dokumentacji należy również ustalić, czy wszystkie elementy są jednakowe, czy zestaw zawiera prefabrykaty skrajne, środkowe, dolne lub górne. Jeżeli poszczególne bloki mają różne masy, każdy rodzaj powinien otrzymać osobne oznaczenie.
Masa obliczona na podstawie objętości i zakładanej gęstości mieszanki jest wartością projektową. Na rzeczywisty wynik wpływają między innymi:
Dlatego sposób potwierdzenia masy gotowego bloku należy określić już w zamówieniu. Jeżeli dokumentacja żurawia wymaga ważenia każdego elementu, wynik powinien zostać zapisany i przypisany do jego oznaczenia.
Zwiększenie masy ponad wartość przewidzianą w dokumentacji nie jest dopuszczalną metodą poprawy stateczności. Cięższy przeciwbalast powoduje większy moment po stronie przeciwwysięgnika, a także zwiększa obciążenia wieży, połączeń, podstawy i fundamentu.
Nadmiar masy może być szczególnie niekorzystny przy pustym haku, podczas montażu, zmiany konfiguracji albo działania wiatru na żuraw wyłączony z pracy. Obciążenia występujące w tych stanach różnią się od sytuacji podnoszenia ładunku.
Bezpieczeństwo zapewnia dokładne odtworzenie masy i jej rozmieszczenia określonego w zatwierdzonej dokumentacji. Nie należy zaokrąglać wymaganej wartości w górę ani kompensować brakujących kilogramów przypadkowymi stalowymi elementami, pojemnikami z materiałem czy dodatkowymi blokami.
Dwa prefabrykaty o identycznej masie mogą oddziaływać na konstrukcję inaczej, jeżeli ich środki ciężkości znajdują się w różnych miejscach. Zmiana położenia masy względem osi żurawia zmienia moment, nawet gdy całkowity ciężar pozostaje taki sam.
Środek ciężkości wpływa także na zachowanie prefabrykatu podczas podnoszenia. Jeżeli punkty transportowe nie są odpowiednio rozmieszczone, element może przechylić się po oderwaniu od podłoża, obrócić albo nierównomiernie obciążyć cięgna zawiesia.
W rysunku należy określić:
Asymetryczne wnęki, otwory i części stalowe mogą przesuwać środek ciężkości względem geometrycznego środka bryły. Nie należy ustalać punktów podnoszenia wyłącznie na podstawie zewnętrznego obrysu balastu.
Podstawą produkcji powinien być zwymiarowany rysunek wykonawczy. Zdjęcie istniejącego elementu może pomóc w identyfikacji, lecz nie zawiera wystarczających informacji o tolerancjach, zbrojeniu i częściach ukrytych w betonie.
Rysunek powinien zawierać:
Dokumentację można przekazać w postaci czytelnego pliku PDF oraz pliku źródłowego CAD, jeżeli jest dostępny. Wszystkie jednostki muszą być jednoznacznie określone. Nieczytelny skan, fotografia odręcznego szkicu albo model trójwymiarowy bez wymiarów nie powinny stanowić jedynej podstawy produkcji.
Jeżeli zamawiający przekazuje kilka wersji rysunku, musi wskazać dokument obowiązujący. Produkcja według nieaktualnej rewizji może skutkować wykonaniem balastu, którego nie da się prawidłowo zamontować.
Oryginalny element może być przydatny do wykonania pomiarów kontrolnych, ale nie powinien automatycznie zastępować dokumentacji. Zużyty prefabrykat może mieć odspojone krawędzie, ubytki betonu, wygięte uchwyty albo ślady wcześniejszych napraw. Odtworzenie takiego stanu przeniosłoby uszkodzenia na nowy element.
Podczas pomiaru wzorca trzeba rozróżnić:
Jeżeli nie ma oryginalnego rysunku, konieczne może być opracowanie dokumentacji odtworzeniowej. Powinna ona zostać zweryfikowana przez osobę posiadającą odpowiednie kompetencje oraz odniesiona do dokumentacji i konfiguracji żurawia. Sam pomiar bryły betonowej nie pozwala określić przebiegu zbrojenia ani sposobu zakotwienia elementów stalowych.
Klasa wytrzymałości betonu nie określa automatycznie masy prefabrykatu. Dwie mieszanki o tej samej wytrzymałości mogą mieć odmienną gęstość, a przez to prowadzić do innej masy gotowego balastu.
Specyfikacja materiałowa może obejmować:
Balast użytkowany na zewnątrz jest narażony na wodę, mróz i zmiany temperatury. Dokładną klasę ekspozycji należy dobrać do miejsca pracy oraz dokumentacji elementu, a nie przyjmować automatycznie dla wszystkich realizacji.
Wymagania dotyczące specyfikacji, właściwości, produkcji i zgodności betonu określa PN-EN 206+A2 wraz z krajowym uzupełnieniem. Parametry mieszanki muszą być powiązane z konstrukcją prefabrykatu, oczekiwaną masą oraz warunkami jego użytkowania.
Zbrojenie balastu nie służy do zwiększenia jego masy. Jego zadaniem jest między innymi ograniczenie ryzyka uszkodzeń podczas produkcji, transportu, montażu i eksploatacji oraz przeniesienie sił działających na elementy osadzane.
Dokumentacja powinna określać:
Nie należy zamieniać określonych elementów stalowych na części o podobnym wyglądzie bez sprawdzenia ich nośności i kompatybilności. Inny gatunek stali, średnica sworznia albo grubość blachy mogą zmienić sposób współpracy balastu z konstrukcją żurawia.
Punkty transportowe muszą być dostosowane do masy prefabrykatu, położenia środka ciężkości, liczby używanych cięgien i kątów pracy zawiesia. Powinny przenosić obciążenia występujące podczas rozformowania, składowania, załadunku, rozładunku i montażu.
Do producenta trzeba przekazać:
Uchwytów transportowych nie wolno mylić z otworami mocującymi balast do żurawia. Element przeznaczony do blokowania prefabrykatu w pozycji roboczej nie musi być przystosowany do podnoszenia całej jego masy.
Nie należy wykonywać na budowie przypadkowych otworów, wkręcać kotew w nieznanym miejscu ani podnosić prefabrykatu przez jego wnęki, jeśli taki sposób nie został przewidziany. Może to doprowadzić do wyrwania fragmentu betonu albo niekontrolowanego obrotu elementu.
Balast musi zmieścić się w przeznaczonej dla niego przestrzeni, opierać na właściwych powierzchniach i współpracować z blokadami. Zbyt duże odchyłki mogą uniemożliwić montaż, nawet jeżeli masa prefabrykatu jest prawidłowa.
Tolerancje powinny obejmować co najmniej:
Nie należy stosować jednej ogólnej tolerancji do wszystkich wymiarów. Otwór na sworzeń, powierzchnia wsuwana pomiędzy stalowe prowadnice i zewnętrzna krawędź betonowa mogą wymagać odmiennej dokładności.
Każdy balast powinien być możliwy do jednoznacznej identyfikacji podczas odbioru i montażu. Zakres oznakowania trzeba ustalić w zamówieniu oraz dokumentacji jakościowej.
Na prefabrykacie mogą znaleźć się:
Oznaczenia powinny pozostać czytelne po transporcie i w całym przewidzianym okresie użytkowania. Jeżeli zestaw składa się z kilku typów bloków, samo podanie jednakowej masy całkowitej nie wystarcza do ich prawidłowego rozpoznania.
Przed rozpoczęciem wykonania formy i zbrojenia należy zatwierdzić komplet danych produkcyjnych. Zakres dokumentacji zależy od charakteru zamówienia i wymagań dotyczących konkretnego żurawia.
Pakiet może obejmować:
Po wykonaniu prefabrykatów zamawiający może wymagać protokołu kontroli wymiarowej, wyników pomiaru masy, potwierdzenia zastosowanych materiałów, dokumentacji elementów osadzanych oraz instrukcji transportu i podnoszenia. Zakres należy określić przed wyceną, ponieważ wpływa on na proces produkcyjny i kontrolę jakości.
Wykonanie elementu zgodnego z pierwotnym rysunkiem, masą, materiałem i sposobem montażu ma inny charakter niż zmiana parametrów oryginalnego zestawu. Jeżeli nowy balast zmienia konstrukcję, materiały albo parametry techniczne urządzenia w stosunku do pierwotnie ustalonych, może zostać zakwalifikowany jako modernizacja.
Dotyczy to między innymi sytuacji, w których zmieniane są:
Naprawy i modernizacje urządzeń objętych dozorem technicznym wymagają odpowiedniej procedury. Zgodnie z zasadami dotyczącymi napraw i modernizacji dokumentacja modernizacji powinna określać jej zakres, wpływ na bezpieczeństwo, parametry przed zmianą i po niej, rysunki oraz niezbędne obliczenia.
Nie każda produkcja zamiennego bloku oznacza automatycznie modernizację. Klasyfikacja zależy od zgodności z pierwotną dokumentacją oraz zakresu ingerencji w urządzenie. Wątpliwości należy rozstrzygnąć przed wykonaniem i zamontowaniem elementów, a nie dopiero podczas badania żurawia.
Żurawie wieżowe i szybkomontujące są urządzeniami transportu bliskiego podlegającymi dozorowi technicznemu. Organ dozoru określa zakres i sposób przygotowania do badania doraźnego zależnie od okoliczności, w tym montażu w nowej lokalizacji, modernizacji, naprawy albo wymiany elementu.
Celem badania jest potwierdzenie, że wykonane czynności nie wpływają negatywnie na bezpieczną eksploatację urządzenia. Podczas oceny mogą być sprawdzane rysunki, obliczenia, dokumentacja uzupełniająca oraz zgodność zainstalowanej wersji z instrukcją eksploatacji. Szczegółowy tryb opisano w informacjach dotyczących żurawi wieżowych i szybkomontujących.
Podstawowe warunki eksploatacji, napraw i modernizacji urządzeń transportu bliskiego określa obowiązujące rozporządzenie w sprawie dozoru technicznego. Zakres formalności dla konkretnej wymiany należy ustalić z właściwą jednostką dozoru oraz osobą odpowiedzialną za dokumentację żurawia.
Prefabrykaty balastowe mogą mieć masę od kilkuset kilogramów do wielu ton. Transport trzeba zaplanować na podstawie masy i wymiarów każdego elementu, a nie jedynie łącznej wagi zamówienia.
Do przygotowania dostawy potrzebne są:
Kolejność załadunku powinna odpowiadać kolejności rozładunku i montażu. Jeżeli pierwszy potrzebny element znajduje się pod pozostałymi blokami, konieczne będą dodatkowe operacje dźwigowe i tymczasowe składowanie ciężkich prefabrykatów.
Podłoże pod składowisko musi być wyrównane, utwardzone i przystosowane do obciążenia. Elementy należy układać na podporach w miejscach wskazanych w dokumentacji, zabezpieczając je przed przesunięciem i utratą stateczności.
Montaż oraz obsługa maszyny powinny odbywać się zgodnie z dokumentacją i wymaganiami przepisów bezpieczeństwa dotyczących żurawi wieżowych i szybkomontujących.
Proces powinien rozpocząć się od identyfikacji maszyny i zebrania zatwierdzonej dokumentacji. Dopiero po potwierdzeniu funkcji balastu, jego masy i wymiarów można przygotować wiarygodną wycenę.
Typowa kolejność obejmuje:
Produkcja nie powinna rozpoczynać się przed jednoznacznym zatwierdzeniem rysunku. Późniejsza zmiana otworu, stalowej tulei albo masy może wymagać wykonania nowej formy i ponownego sprawdzenia całej dokumentacji.
W zapytaniu ofertowym można zastosować następujący układ:
Do formularza należy dołączyć rysunek wykonawczy, tabelę balastów z instrukcji żurawia, fotografię tabliczki znamionowej i zdjęcia punktów montażu. Fotografie pełnią funkcję pomocniczą i nie zastępują dokumentacji wymiarowej.
Najczęstszym błędem jest przesłanie wyłącznie zdjęcia starego elementu oraz informacji o jego przybliżonej masie. Na tej podstawie nie da się potwierdzić tolerancji, zbrojenia, parametrów części stalowych ani prawidłowego położenia środka ciężkości.
Problemy powodują również:
Balast nie jest zwykłym blokiem betonowym. Nawet niewielka zmiana geometrii może uniemożliwić założenie blokad albo przesunąć element względem przewidzianego miejsca na żurawiu.
Do zamówienia balastu betonowego potrzebne są trzy grupy informacji: dane żurawia, dokumentacja techniczna prefabrykatu oraz wymagania produkcyjno-logistyczne. Podstawą jest dokładny typ maszyny, numer fabryczny, konfiguracja montażowa, rysunek obowiązującej rewizji, masa każdego elementu i całego zestawu, tolerancje oraz rozmieszczenie balastów.
Producent powinien znać także geometrię otworów i powierzchni podparcia, położenie środka ciężkości, konstrukcję zbrojenia, parametry betonu, elementy stalowe, sposób podnoszenia i wymagany zakres kontroli jakości. Bez tych danych nie można potwierdzić zgodności prefabrykatu z żurawiem.
Zmiana masy, materiałów, geometrii albo sposobu mocowania może wpływać na bezpieczeństwo i zostać zakwalifikowana jako modernizacja urządzenia. Wszystkie odstępstwa od pierwotnej dokumentacji trzeba rozstrzygnąć przed rozpoczęciem produkcji oraz montażem balastu.
Do wstępnej wyceny potrzebne są co najmniej: dokładny model żurawia, rodzaj balastu, masa jednego elementu, liczba sztuk, podstawowe wymiary oraz rysunek lub dokumentacja oryginalnego prefabrykatu. Należy również podać miejsce dostawy i oczekiwany zakres dokumentów jakościowych. Produkcję można rozpocząć dopiero po zatwierdzeniu pełnych danych wykonawczych.
Nie. Ten sam model może pracować w kilku konfiguracjach różniących się długością wysięgnika, wysokością, podstawą i zestawem przeciwbalastów. Łączna masa nie określa mas poszczególnych bloków, ich kolejności ani rozmieszczenia. Konieczna jest tabela balastowa i rysunki przypisane do konkretnej konfiguracji.
Nie zawsze. Balast podstawy stabilizuje żuraw w strefie posadowienia, natomiast przeciwbalast znajduje się zwykle na przeciwwysięgniku i uczestniczy w równoważeniu momentów. Oba elementy mają inne kształty, sposób montażu i wymagania konstrukcyjne. W zapytaniu trzeba jednoznacznie określić położenie i funkcję zamawianego prefabrykatu.
Istniejący prefabrykat może służyć jako wzorzec pomiarowy, ale jego wymiary trzeba porównać z zatwierdzoną dokumentacją. Ubytki betonu, wygięte uchwyty i ślady napraw nie są wymiarami projektowymi. Jeżeli rysunek nie jest dostępny, potrzebne jest opracowanie i zatwierdzenie dokumentacji odtworzeniowej.
Taka zmiana nie powinna być wykonywana bez obliczeń i zatwierdzenia. Inny kształt może przesunąć środek ciężkości, zmienić odległość masy od osi żurawia albo spowodować kolizję z konstrukcją i blokadami. Zachowanie tej samej liczby kilogramów nie gwarantuje równoważnego działania elementu.
Nie. Nadmiar masy zwiększa obciążenie przeciwwysięgnika, wieży, podstawy, połączeń i fundamentu. Może również pogorszyć warunki pracy żurawia przy pustym haku albo podczas silnego wiatru. Bezpieczna jest masa zgodna z dokumentacją konkretnej konfiguracji, a nie wartość samodzielnie zwiększona.
Sposób kontroli masy powinien wynikać z dokumentacji i warunków odbioru. Jeżeli wymagana jest dokładna masa każdego bloku, gotowe elementy należy zważyć, a wyniki przypisać do ich oznaczeń. Samo obliczenie masy z objętości i zakładanej gęstości nie uwzględnia wszystkich tolerancji produkcyjnych.
Nie należy wiercić ani podkuwać prefabrykatu bez zatwierdzonego rozwiązania. W miejscu ingerencji może znajdować się zbrojenie lub stalowy element osadzany, a otwór może osłabić strefę podnoszenia i mocowania. Potrzebna zmiana powinna zostać naniesiona na rysunek i oceniona przed wykonaniem elementu.
Rodzaj i rozmieszczenie punktów zależą od masy, geometrii, środka ciężkości i sposobu montażu. Uchwyty muszą współpracować z przewidzianym zawiesiem oraz przenosić obciążenia powstające podczas podnoszenia. Nie istnieje jeden uniwersalny układ odpowiedni do wszystkich balastów.
Klasa wytrzymałości określa właściwości mechaniczne betonu, ale nie wyznacza jednoznacznie jego gęstości. Wymaganą masę uzyskuje się przez odpowiednie zestawienie geometrii, gęstości mieszanki, zbrojenia i części stalowych. W specyfikacji trzeba więc podać zarówno wymagania wytrzymałościowe, jak i parametry masowe.
Zależy to od zakresu wymiany i zgodności nowego elementu z dokumentacją żurawia. Zmiana konstrukcji, materiału, masy albo parametrów może stanowić modernizację wymagającą uzgodnienia. Zakres ewentualnego badania doraźnego oraz potrzebnych dokumentów ustala właściwy organ dozoru dla konkretnego urządzenia i przypadku.
Podstawą powinien być czytelny, zwymiarowany rysunek PDF z numerem rewizji, masą, tolerancjami i specyfikacją materiałów. Dodatkowo można przekazać plik CAD ułatwiający przygotowanie modelu oraz formy. Zdjęcia, skany instrukcji i fotografie tabliczki znamionowej są pomocne, ale nie zastępują zatwierdzonego rysunku wykonawczego.
